افرا

سمفونی وحشت!

afra-sharghi — Thu, 24 Jul 2008 18:29:02 GMT

زنگ در خانه ی همسایه. دقایقی بعد، چرخیدن کلید در قفل. صدای پای شتابزده ای در راهرو. صدای زنگ. صدای مرد که پنجره را باز می کند و فریاد می کشد بر سر زن. و صدای زن. که در میان صدای بلند موسیقی ماشین به سختی شنیده می شود. که فریاد می کشد کلیدم را جا گذاشته ام. و صدای موسیقی که قطع می شود. و صدای دخترک کوچک که می گوید: مامان! چرا بابا سر تو داد کشید؟ و کیسه های سیب زمینی و پیاز و میوه که زن به تنهایی از پله ها بالا می برد. و دوباره صدای مرد که فریاد می کشد و فریاد می کشد و فریاد می کشد. و دقایقی بعد بوی پهن و کثافت عفریته ی کوچکی که به آرامی از لای نرده های در کوچه به بیرون می خزد. وصدای ویز ویز مگس ها و صدای گریه ی دخترک و جیغ زن و کوبیدن در و رفتن مرد...

Dont worry. Be happy

afra-sharghi — Wed, 23 Jul 2008 04:52:18 GMT

عکس: درکه. رستوران اسپیو. سمت چپ دست سایه

روز ها از پس هم می گذرند...

نه

دیگر گذر زمان هم ...

نه زندانیم که چشم به راه روز آزادی باشم

نه مسافری در راه است

نه معشوقم رهایم کرده

و نه می خواهد برود

نه دیگر مهم است کسی بیاید

نه حسرت گذشته را می خورم

نه چشم به راه آینده ام

من

هم اکنون

عاشقم

پی نوشت:

یک: همیشه عاشق باش

دو : از هیچ چیز نترس

سه: منتظر خبری خوش باش

یک و دو وسه: من هم رهایش نمی کنم

سایه

afra-sharghi — Fri, 18 Jul 2008 04:37:18 GMT

من و دخترم سایه همیشه با هم حرف می زنیم. گاهی میان سوال ی متعددش حرف هایی می زند که مثل یک شکارچی تصمیم گرفته ام ثبت شان کنم...

دیروز فیلم پیانیست را می دیدم و او اتاقش را مرتب می کرد، با عروسک هایش بازی می کرد و گاهی هم می آمد و کنار من می نشست، میوه ای می خورد و نگاهی به فیلم می کرد و همان پنج دقیقه را که می دید هفت تا سوال می کرد و دوباره می رفت وبه کارهایش می رسید. درست لحظات آخر فیلم که آدرین برادی انگشتان کشیده اش را به روی کلاویه های پیانو می کشید ناگهان به من گفت:

خیلی خوش حالم که زن هستم!

نگاهی به اش کردم و گفتم: چطور؟ نمی فهمیدم منظورش چیست . وفکر کردم چقدر خوب که می خواهد همان باشد که هست.

گفت: زن یا دختر بچه یا خانوم بودن فرقی نمی کند. هر چه هست بهتر از مرد بودن است! گفتم: منظورت این است که مرد ها را دوست نداری؟

گفت: نه. دوستشان دارم. پدرم یک مرد است!

گفتم: پس چرا زن بودن به نظرت بهتر است؟

گفت: زن ها خوش اخلاق ترند. مهربان ترند. خیلی کار ها را بهتر از مردها انجام می دهند.عزیز مامانشون هستند...

و باورتان می شود که من این دیالوگ مهم را ادامه ندادم چون حواسم به حس آخر فیلم بود؟؟؟

ما ایرانیان

afra-sharghi — Tue, 15 Jul 2008 06:54:18 GMT

متن زیر نوشته ی بنده خدایی ست که نمی دانم کیست.اما از طریق پست الکترونیک به دست من رسید. نمی دانم قدیمی ست یا جدید، خوانده اید یا نخوانده اید، اما خواندنش برایم جالب بود و در عین حال غم انگیز

ما ایرانیان

دو صفحه نوشته ی ساده به کتاب "خلقیات ما ایرانیان" به قلم روانشاد محمد علی جمال زاده اضافه کنید

مهمونی می دیم اونهایی که دوست داریم و نداریم رو دعوت می کنیم. یواشکی به لباسای اونهایی که دوست نداریم می خندیم. بعد که رفتند با دوستهای خودمونیمون می شینیم به حرفهاشون می خندیم! توی مهمونی واسه همدیگه جوک ترکی می گیم! جوک لری می گیم! اصفهانی ها رو مسخره می کنیم. می گیم کاشونی ها ترسواند! رشتی ها بی غیرتند! کردها خرمتعصب هستند! آبادانی ها لاف می زنند!

پایین شهریها رو آدم حساب نمی کنیم! مرز بین پایین شهر و بالای شهر رو هم خودمون تعیین می کنیم! اونها که از قلهک پایینتر رو قبول ندارند شیک ترند! شهرستانی ها هم بهتره برند جلو بوق بزنند! وقتی یکی از فامیلهامون شهرستان زندگی می کنه و ما یهویی از دهنمون می پره فوری توضیح می دیم که طرف بخاطر شغلش که مدیر فلان کارخونه است اونجا زندگی می کنه!

بشقاب و لیوانهای فرانسوی می خریم! لوسترهای ساخت چین می خریم! شکلات آیدین هدیه نمی بریم چون ایرانیه کلاسش پایینه!

موقعی که اتوبوس میاد حمله می کنیم! اگه اوضاع بحرانی بشه با آرنجمون می زنیم به کناریها راه رو باز می کنیم! آخه خسته هستیم باید زودتر بریم خونه! وقتی کسی نباشه هم همین که می شینیم با ماژیک پشت صندلی ها یادگاری می نویسیم که دفعه دیگه که سوار شدیم به دوستامون هنرمون رو نشون بدیم!

شب چهارشنبه سوری ترقه پرت می کنیم پشت پای زن همسایه که وقتی پرید بخندیم! وقتی تیم فوتبال مورد علاقه امون توی مسابقه می بازه شیشه اتوبوس واحد رو می شکنیم! سیزده بدر گند می زنیم به طبیعت! یعنی همیشه اینکارو می کنیم نه فقط سیزده بدرها!

فحش خواهر و مادر می دیم! به همدیگه! به دين و مذهب! و عربها و غيره! اما تا يه مشكلي پيش مياد ميگيم يا فلان امام!! و در لوس آنجلس هم بيشتر سفره حضرت عباس باز ميکنيم تا توی تهران.

ما همه مادرزادی سیاستمدار به دنیا اومدیم اما استراتژی تک تکمون با همدیگه و با تمام دنیا متفاوته برای همین در هیچ موردی باهم توافق نداریم و بازهم به هم فحش می دیم! سه تا که ميشيم پنج نظر متفاوت داريم و هممون خيال ميکنيم حق داريم.

ما به اجدادمون خیلی احترام می ذاریم! مخصوصاً داریوش و اینها! وقتی سر قبرشون میریم حتماً یه یادگاری هم با هرچی که دستمون باشه روی در و دیواراش می کنیم!

ما امام زاده می سازیم! بعد پول می ندازیم و از امام زاده می خوایم که مشکلاتمون رو حل کنه!

ما روز عاشورا تاسوعا نذری می دیم! اما برای اینکه زعفرون گرونه روی پلو گلرنگ می ریزیم!

ما احتمالاً غیر از رامسر و کلاردشت جای دیگه ای از ایران رو ندیدیم اما حتماً دوبی رفتیم و فروشگاه عرض الهدایا رو دیدیم! بی برو برگرد هم یه عکسی توی صحرا روی شنها گرفتیم که به همسایه ها نشون بدیم!

ما رانندگیمون حرف نداره! رانندگی بدون فحش و فضیحت برامون معنی نداره! چراغ راهنمایی عابرپیاده، موتورسوار های آدمخور ..... فقط یک کلمه از هر مورد کافیه !

ماها سینما نمی ریم و عوضش عشق می کنیم قبل از اینکه فیلم روی پرده سینما بره ما سی دیشو ببریم خونه!

ما - مخصوصاً لوس آنجلسی هامون- وقتی کانال تلویزیونی درست می کنیم یا هیمنطوری آب دوغ خیاری میارندمون توی یه برنامه ای مجری بشیم یا گزارش بدیم یا خدای نکرده به عنوان کارشناس حرف بزنیم از هر سه تا کلمه ای که می گیم چهار تاش انگلیسیه اونهم با هزار تا عشوه و ناز و غمزه شتری و صد البته تلفظ صد درصد غلط !

ماها عاشق رقص عربی هستیم! هرچی هم سنمون میره بالاتر علاقه امون به این رقص که تا ابد یادش نمیگیریم هی بیشتر و بیشتر میشه و اصرار می کنیم که باید توی همه مهمونی ها هنرمون رو نشون بدیم!البته دوستان خیلی اصرار می کنندا وگرنه ماها همه خجالتی هستیم و رقصمون نمیاد.

به آذری ها متلک ميگيم، اونارو مسخره ميکنيم و براشون جوک ميسازيم ولی بهترين و مفيدترين دوستامون آذری هستن!

اما سه چیز برای ما خیلی مهمه:

یک: ما هیچ وقت اجازه نخواهیم داد که روی هیچ نقشه ای خلیج فارس به خلیج عربی تبدیل بشه!

دو: حواسمون هست که هرجا اسمی از فیلم کارتونی سیصد برده شد اعتراض کنیم نامه بنویسیم طوماراینترنتی امضا کنیم که چرا قیافه ما ایرانیها رو اینقدر وحشتناک کشیدند! آخه ما ایرانیها اونقدرا هم وحشتناک نیستیم!

سه: دولت کشورمون بايد مثل دولت سوئد و نروژ باشه. دموکرات / عشقی / مهربان. با يک شرط:

ما همون 'آدم' هايی که در بالا گفتيم بمونيم!!!

والس ادبی (لادن نیکنام)

چگونه باور کنم؟

afra-sharghi — Fri, 04 Jul 2008 21:20:18 GMT

در اندیشه ی آمدنت

ماندنت

و با تو ماندنم...

چگونه باور کنم

که عشق

یعنی نرسیدن

که لیلی اگر با مجنون می ماند

و شیرین با فرهاد

وژولیت با رمئو

عشق می مرد...

...

afra-sharghi — Tue, 01 Jul 2008 04:39:18 GMT

غمگین که می شود افرا

دیگر اینجا نیست...

می پوسد

کپک می زند

چای روی میز صبحانه

تلخ می شود

سیم های موازی

آن بالا ها

میان مه و دود

چرخ می زنم

پر می زنم

دور می شوم

پوست پیاز

حرکت برگ های سپیدار

هیچ گاه

هرگز

برای افرا

زیبا نبوده است

نگاه

afra-sharghi — Wed, 25 Jun 2008 04:17:18 GMT

به آسمان نگاه کن

به زمین

به شقایقی در دشت

به نازکی پوست پیاز

به لبخند نشسته بر لب های آدم ها

به شب های پر ستاره ی تابستان

به حرکت خوش برگ ها

به بوی خوش نان سنگک و ریحان

به خنده ی کودکی در پارک

به انفجارنوجوانی در پیاده رو

به سرخی نقره فام موهای پیر زنی در باد...

زندگی زیبا نیست؟

پی نوشت:

متهم نشوم به بی دردی! سیاهی هست. سپیدی هست. من ساده نگاه می کنم.

بازی انتظار تا مرگ

afra-sharghi — Sun, 22 Jun 2008 04:53:18 GMT

۲۴ ساعت مانده به مرگ

به هیچکس نخواهم گفت

به قله ی کوهی خواهم رفت

به گستره ی آبی آسمان

و فراخی سبز زمین

چشم خواهم دوخت

شعر خواهم خواند...

و خوب می دانم

در لبخند زیبای مادرم

در دستان کوچک دخترم

و در اندیشه سبز کاسنی

تا همیشه

جاری خواهم بود

به این بازی دعوتند.

بارانی باید

afra-sharghi — Tue, 17 Jun 2008 23:43:18 GMT

مرادی می جویم

باوری

ره گم کرده ام

همچون قایقی

بر بیابانی مهیب

به خاک نشسته ام

سوزش آفتاب روز

و سرمای شباهنگام

تخته هایم گسسته است

آب می خواهم

سراب می بینم...

afra-sharghi — Mon, 09 Jun 2008 08:24:18 GMT

بازی می کنم. بازی می کند. بازی می کنیم. همه بازی در این بازی...

بنویسیم از پیوند هایمان:

3----------------------------------------------

عباس زاهدی( کاسنی): واقعی. ملموس. ساده

به حسم که رجوع می کنم مگر می شود دوستش نداشت؟؟؟

ژیلا تقی زاده (داستان ها): بارها گفته ام و بار دگر می گویم: خوب می نویسد. خوب فکر می کند. پویاست و با سواد. همنشینش که می شوم کلی به اطلاعاتم افزوده میشود.

به حسم که رجوع می کنم دوست داشتم بیست سالگیش را می دیدم
توکا نیستانی (توکای مقدس): نوشته ها و طنز کلامش را بیشتر از کاریکاتورهایش دوست دارم.

به حسم که رجوع می کنم تلخه.
اصغر نوری (برهوت): پویا و باسواد و متخصص در پیدا کردن وبلاگ های خاص.

به حسم که رجوع می کنم نه ترشه نه شیرین
سارا (بلندا): لطیف وناب و سپید.

به حسم که رجوع می کنم، دوستش دارم
سهیل پاشا زاده (نارنجابی): شاعر واژه های تازه.

به حسم که رجوع میکنم حسی ندارم.
سید مهرداد ضیایی (آنگاه که ماه پیاده می رود): پویا و با سواد و متخصص در سرودن اشعار پیچیده.

به حسم که رجوع می کنم، حسادت میکنم به پویاییش.
آمنه فرخی (اول شخص مفرد): وبلاگش را خیلی دوست دارم. با خودش می توانم ساعت ها حرف بزنم. قلمش را تحسین می کنم.

به حسم که رجوع میکنم 90 در صد دوستش دارم
فرزام شیرزادی (مداد سیاه): نویسنده ی خوبی که شغلش به نویسندگیش لطمه زده.به اتاقی از آن خود احتیاج دارد(به قول ویرجینیا وولف)

به حسم که رجوع می کنم برایش دعا می کنم
مهدی علاقمند (تنگ بی ماهی): شاعر و نویسنده ی خوبی که شعر هایش را بیشتر دوست دارم.

به حسم که رجوع می کنم حسی ندارم
محمد حسین نعیمی (فرانسه): وبلاگشان را خیلی دوست دارم. انسانی که به دیگران هم فکر میکند.

به حسم که رجوع می کنم ارادت دارم به ایشان و قابل احترامند برایم
بی نا م (کافه ی انتهای کوچه ی بن بست): وبلاگش را باید خیلی تغییر دهد که دوستش داشته باشم ولی خودش اند مرام واند لطافت و اند معرفته.

به حسم که رجوع می کنم کمکش میکنم در هر زمینه ای که بخواهد و دوستش دارم

هیراد (کافه نادری): وبلاگش را نمی شود خواند اینقدر که پس زمینه اش سیاه است. ولی می خوانمش. ( جسارتا) اما، در مورد خودش، هرج و مرجی در اوست که باید به تعادل برسد.

به حسم که رجوع میکنم آرزو می کنم به نتایجی که می خواهد برسد.

ماندا (چشمان کاملا بسته): لطیف و ناب و شیطون. با نظر کاسنی در موردش موافقم.

به حسم که رجوع می کنم دوست دارم ببینمش
امیر (تراوشات یک ذهن بیمار): متفاوت می اندیشد. متفاوت می نویسد.مبتکراست. وبلاگش را دوست دارم.

به حسم که رجوع میکنم سپید است
علی ریاحی (غیر منتظر): خوب می نویسد. اندوهگین است. وبلاگش را حتما می خوانم.

به حسم که رجوع می کنم حسی ندارم
نغمه دانش (قلم های کاغذی): دوست خوبی می تواند باشد. انتخاب عکس های وبلاگش را دوست دارم. همینطور نوشته هایش را.

به حسم که رجوع می کنم نمیدانم دوست است یا دشمن!
نعمت محمودی (فراموشی ها): هم وطن کرد دلاور. نوشته هایش مثل پتک بر سرم می کوبد.

به حسم که رجوع می کنم به قدرتش در گفتن حرفهایش حسرت می خورم
الهام اسرافیلی (اتاقی از آن خود): جوجه ی نمونه ی سال در تخم مرغ های تلاونگ!

به حسم که رجوع می کنم امیدوارم موفق باشد.
محمد امین عابدین (شب های روشن): امضایش را پای نوشته هایش دوست دارم . لینکش کردم چونسرشار ازانرژی مثبت است

به حسم که رجوع میکنم سپید است
ایمان عابدین (همسایه ها): همان هایی که راجع به امین گفتم.منهای امضا به اضافه ی این که نوشته هایش را بیشتر دوست دارم

به حسم که رجوع میکنم سپیداست
سیاوش (اتوبوس آبی): سیاسی فکر میکند اما خوب نمینویسد افکارش را. از اسم وبلاگش خوشم آمد که لینکش کردم

به حسم که رجوع میکنم نه میتوانم حذفش کنم از پیوند هایم و نه میتوانم بخوانمش
آرش راد منش: با سواد و متفاوت اما با نوشته هایش ارتباط بر قرار نمی کنم.

به حسم که رجوع میکنم حسی ندارم
مصطفی خلجی: وبلاگشان را دوست دارم خیلی.

به حسم که رجوع میکنم برایشان احترام قائلم
گروس عبدالملکیان: بسیار زیباست سروده هایش.

به حسم که رجوع می کنم حس شاگردی دارم
بهزاد خواجات: وبلاگشان را دوست دارم و اشعارشان هم

به حسم که رجوع میکنم حسی ندارم
نیلی: دخترکی فوق العاده باهوش مثل مادر و پدرش.

به حسم که رجوع میکنم، وقتی نیلی هست نمیتوانم به کس دیگری توجه کنم. مگر مادرش

مینا (اندوه زن زیستن): رفته است از بر ما دلبر شیرین
امیر (در پوستین خلق): متفاوت و باهوش

به حسم که رجوع می کنم حسی ندارم
سجاد گودرزی (سیاهه ی مسیرها): هفت شهر عشق را سجاد گشت، ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم.( منظور از عشق، سروده هایشان است)

به حسم که رجوع می کنم اراد تمندم

عمو ساسان (سایه): سر شار از انرژی و فعالیت.

به حسم که رجوع می کنم ارادتمندم
علیرضا (نجوا در گوش نسیم): خودش مثل کمد آقای ووپیه. در جستجوی همه چیز هست و حتما هم یابنده است

به حسم که رجوع می کنم حسی ندارم
مریم سمیعی (بانو مریم): رفته است از بر ما دلبر شیرین.

به حسم که رجوع می کنم دوستش دارم
حسام الدین (مهر و ماه): شاعر است و موزون.

به حسم که رجوع می کنم آینده ای روشن را در انتظارش می بینم
فرهاد فروتنیان (لوچ خندان): نوشته هایشان را دوست دارم.

به حسم که رجوع می کنم حسی ندارم
عمرا (اسکیس): کوتاه می نویسد و تاثیر گذار گاهی.

به حسم که رجوع می کنم نمی دانم مرد است یا زن!
زن سان! شهامت، قدرت و لطافت را یک جا در نوشته هایش می توان دید.

به حسم که رجوع می کنم جذابیتش دست از سرم بر نمی دارد.
فرانک (گربه روی شیروانی): وبلاگ کاسنی باعثش شد!

به حسم که رجوع می کنم به رنگ سفید و نارنجی و زرد است
دو آنارشیست: دوست فرانسه زبان

به حسم که رجوع می کنم حسی ندارم
مهدی چالاکی (سال های سگی): من به برنامه ی سیکرت اعتقاد دارم. او هم دارد.

به حسم که رجوع می کنم راز است وبس
برچسب: باید مواظب بود. یکهو می چسبد. متفاوت است و مبتکر

به حسم که رجوع می کنم جالب است برایم بازی هایش در ادبیات
ایهام (افق کور): روحش انگار قرن ها زندگی کرده است. وارث هزاران سال اندوه بشر.

به حسم که رجوع می کنم درد مشترک است
مریم (نویسه): زنانگی اش را دوست دارم

به حسم که رجوع می کنم مشابه من است

پیوند هایمان مستدام...