هفت آرزوی محال، موضوع بازی ارائه شده توسط دوستان، ایمان و امین عابدین عزیز است. اگر بشود اسمش را بازی گذاشت...
فکر می کنم آرزوی محالی وجود ندارد.
همه چیز در این زندگی امکان پذیر است، اگر راه رسیدن به آن را پیدا کنیم.
هر مشکلی راه حلی دارد.
و هر آرزویی دست یافتنیست.
فقط کافیست بخواهیدش.
بدانید که روزی مستجاب می شود.
فقط بعضی خواسته هایمان را به زودی به دست می آوریم. بعضی ها را کمی دیرتر. بعضی از آرزوهای به ظاهردست نیافتنی انسان هم، در زمان دیگری که با زمان ما متفاوت است، به انجام خواهد رسید.
اگر خود خواه نباشیم و عجول، چه بسا بسیاری از آرزوهای به ظاهر دست نیافتنی مان را،
از رگ گردن، نزدیک تر به خود ببینیم. چشمانمان را باز کنیم. دل هایمان را جلا دهیم. نگاه کنیم که ما برای تحقق آرزوهای خود و دیگران چه کرده ایم. مثلا آرزو می کنیم که انسان ها کینه توز نباشند. اما آیا به درون خودمان نگاهی انداخته ایم؟ از ریا کاری متنفریم. اما آیا خودمان صادق بوده ایم؟
بسیاری از خواسته های ما، در قرن های دیگر و در نسل های بعدی به انجام می رسند. ممکن است ما شاهد به تحقق پیوستن آرزوها و خواسته هایمان نباشیم. اما می توانیم مطمئن باشیم که آیندگان به دست می آورند حاصل بذر هایی که ما پاشیده ایم...
بذر پندار نیک، گفتار نیک و کردارنیک ما را...
من قطره ای از دریا هستم، پس دریا هستم، وقتی تنها به یک قطره فکر نمی کنم...
من هم از دوستان ذیل برای شرکت در این بازی دعوت می کنم:
